Рӯбоҳ гуфт : шунидам ки ҷавонӣ буд шикори дӯсти чобуки савор ки агар Аннан раҳо кардӣ , гӯии мсобқт аз ваҳми брбўдӣу идрок дар гирди гом самандаш нараседӣ ; аз шом то шабгири ҳамаи шаб бо хаёли нахчир дар ишқи бозӣ будӣ , ҳамаи андеша он кардӣ ки фардои саги нафасро аз паҳлавии ҳайвонӣ чигуна сайр кунам , заъифиро дар панҷаи паланги табиат чун андозам . Сегӣ дошт аз боди давандатар ва аз барқи ҷаҳандатар , монандаи девии мсўҷру девонаи мусалсал ; чун кушода шудӣ , хостӣ ки дар осмони ҷаҳду чангол дар айни алсўру қалб алосд андозаду бклбтини зроъини дандони клби Акбару дби Асғар берун кашад . Айёрони даштро аз сихи корди дандон ӯ ҳамеша ҷигари кабоб будӣу мухаддироти бешаро аз ҳайбати нбоҳ ӯ чун харгӯши хӯн ҳайз багушӯдӣ . Дар мтсиди он саҳро аз музоҳимат ӯ туъмаи бҳич сабъӣ намерасед то гӯшти мурдор бар гург мубоҳ шуду гурози бостхўони дандони хеш қаноат кард . Рӯзии ин мард дар хона нишаста буд . Бнҷшкӣ аз равзан дар парид ; гурба аз гӯша хона биҷуст , ӯро бигирифт . Мард аз ғояти ҳирси шикори бмшоҳдти он ҳоли сахт шод шуд , бо худ гуфт : баъди алиўми ин гурбаро накӯ бояд дошт ки дар сайди бад-ӣни чустӣу чолокии ҳеҷ сегиро надидам , фардои бадв имтиҳон кунам то худ чаҳ мегирад . Бомдоди пеш аз онки султони як савораи машриқи пои бад-ӣни сабзи хинги ҷаҳон навард оварад , бархесту бқоъдаҳ ҳар рӯз бар нишаст , гурбаро дар бағали ниҳоду сагро зер даст гирифт . Чун бшкоргоаҳ омад , Кебекӣ аз зер хорбнӣ бархест , гурбаро аз бағал бирав андохт . Гурбаи сагро дид , аз наҳиф ӯ хост ки дар бағали савори ҷаҳд , бар сару пешонӣ асб афтод . Асб аз харошаши чангол ӯ бтпиду мардро бар замин зад ва ҳалок кард . Ин фасона аз баҳр он гуфтам то ту ҳамаро аҳл кор ндонӣу бадоне ки сипоҳи моро бо сипоҳи пели тоби муқовимат ва мтордт несту кори шабихун ки паланг тақрир мекунад , муртакиби он хатару мртқби он зафар натавон шуд , магар онгаҳ ки хасм аз андеша ӯ ғофил ва зоҳл бошад ва май шояд ки ӯ худ мтўқӣ ва мтҳФз нишаста бошаду бтбиити андешау тартиби кории дигари машғӯл , чунонк штрбон кард бо шутур . Шер гуфт : чун буд он достон .

روباه گفت : شنیدم که جوانی بود شکار دوست چابک‌سوار که اگر عنان رها کردی، گویِ مسابقت از وهم بربودی و ادراک در گردِ گامِ سمندش نرسیدی؛ از شام تا شبگیر همه شب با خیال نخچیر در عشق بازی بودی، همه اندیشهٔ آن کردی که فردا سگ‌ نفس را از پهلویِ حیوانی چگونه سیر کنم ، ضعیفی را در پنجهٔ پلنگِ طبیعت چون اندازم. سگی داشت از باد دونده‌تر و از برق جهنده‌تر ، مانندهٔ دیوی مسوجر و دیوانهٔ مسلسل؛ چون گشاده شدی، خواستی که در آسمان جهد و چنگال در عین‌الثور و قلب‌الاسد اندازد و بکلبتینِ ذراعین دندانِ کلبِ اکبر و دبِّ اصغر بیرون کشد. عیّارانِ دشت را از سیخ کارد دندانِ او همیشه جگر کباب بودی و مخدّراتِ بیشه را از هیبتِ نباحِ او چون خرگوش خونِ حیض بگشودی. در متصیّدِ آن صحرا از مزاحمت او طعمه بهیچ سبعی نمی‌رسید تا گوشتِ مردار بر گرگ مباح شد و گراز باستخوان دندان خویش قناعت کرد. روزی این مرد در خانه نشسته بود. بنجشکی از روزن در پرید؛ گربهٔ از گوشهٔ خانه بجست، او را بگرفت. مرد از غایتِ حرص شکار بمشاهدتِ آن حال سخت شاد شد، با خود گفت : بَعدَ الیَوم این گربه را نکو باید داشت که در صید بدین چستی و چالاکی هیچ سگی را ندیدم، فردا بدو امتحان کنم تا خود چه می‌گیرد. بامداد پیش از آنک سلطانِ یک سوارهٔ مشرق پای بدین سبز خنگِ جهان نورد آورد ، برخاست و بقاعدهٔ هر روز بر نشست ، گربه را در بغل نهاد و سگ را زیر دست گرفت. چون بشکارگاه آمد، کبکی از زیر خاربنی برخاست، گربه را از بغل برو انداخت. گربه سگ را دید، از نهیبِ او خواست که در بغلِ سوار جهد ، بر سر و پیشانی اسب افتاد. اسب از خراششِ چنگال او بطپید و مرد را بر زمین زد و هلاک کرد. این فسانه از بهر آن گفتم تا تو همه را اهلِ کار ندانی و بدانی که سپاهِ ما را با سپاهِ پیل تابِ مقاومت و مطاردت نیست و کارِ شبیخون که پلنگ تقریر میکند، مرتکبِ آن خطر و مرتقبِ آن ظفر نتوان شد ، مگر آنگه که خصم از اندیشهٔ او غافل و ذاهل باشد و می‌شاید که او خود متوقّی و متحفّظ نشسته باشد و بتبییت اندیشه و ترتیبِ کاری دیگر مشغول، چنانک شتربان کرد با شتر. شیر گفت : چون بود آن داستان .