Шарӣ гуфт : шунидам ки вақте хусравро нишоти шикори барангехт . Бад-ӣни андеша ба саҳро берун шуд ; чашмаш бар мардии зишт рӯй омад , димомати манзару лақои мункир ӯро ба фол фаррух надошт , бифармуд то ӯро аз пеши мавкиб давр карданд ва бигузашт . Мард , агрч дар сӯрат қубҳӣ дошт , ба ҷамоли маҳосини хисоли ҳарчи оростатар буд , нақш аз рӯй кор боз хонд . Бо худ гуфт : « хусрави дарин паргори айб наққош карда сет ва надониста ки риштаи гарони фитратро дар коргоҳи таквин бар тлўини як сари сӯзан хато набошад . Ман ӯро бо сарриштаи ростии афканам то аз мавзеи ин ғалат мутанаббеҳ шаваду бидонад ки қуръаи он фоли бад ба ном ӯ гардӣда сету ҳаволаи он ба ман афтода » . Чун хусрав аз шикоргоҳ боз омад , шоҳини ҳимматро парвоз додау тоиру воқеъи гардунро муъаллақи занон аз авҷи мҳлқи хеш дар мхлб талаб оварда , клби Акбарро ба қаллодаи тақлиду ҷираи тасхир бар дб Асғар андохта , паланги дўрнги замонаро ба полҳнг қаҳр кашида , оҳӯон шўордамонеро пўзбнд ҳукм барниҳода , ҳар сайди амл ки фарбеҳтар аз фитроки идроки овехта .

شری گفت: شنیدم که وقتی خسرو را نشاطِ شکار برانگیخت. بدین اندیشه به صحرا بیرون شد؛ چشمش بر مردی زشت‌روی آمد، دمامتِ منظر و لقایِ منکر او را به فال فرّخ نداشت، بفرمود تا او را از پیشِ موکب دور کردند و بگذشت. مرد، اگرچ در صورت قبحی داشت، به جمالِ محاسنِ خصال هرچ آراسته‌تر بود، نقش از روی کار باز خواند. با خود گفت: «خسرو درین پرگار عیبِ نقّاش کرده‌ست و ندانسته که رشته گران فطرت را در کارگاهِ تکوین بر تلوینِ یک سر سوزن خطا نباشد. من او را با سررشتهٔ راستی افکنم تا از موضعِ این غلط متنبّه شود و بداند که قرعهٔ آن فال بد به نامِ او گردیده‌ست و حوالهٔ آن به من افتاده». چون خسرو از شکارگاه باز آمد، شاهینِ همّت را پرواز داده و طایر و واقع گردون را معلّق‌زنان از اوجِ محلّقِ خویش در مخلبِ طلب آورده، کلبِ اکبر را به قلادهٔ تقلید و جرّهٔ تسخیر بر دبِّ‌اصغر انداخته، پلنگِ دورنگ زمانه را به پالهنگِ قهر کشیده، آهوانِ شواردِ امانی را پوزبندِ حکم برنهاده، هر صیدِ امل که فربه‌تر از فتراکِ ادراک آویخته.

Иттифоқан ҳамон ҷойгоҳ расед ки он мардро ёфта буд . Мард аз давр овоз баровард ки « марои саволии сет дар пардаи насиҳат . Агар як соъати хусрави Аннан азимат кашида дорад ва аз зрўаҳи кибриёи қадамии фурӯтар нааду самъ қабул бидон диҳад , аз фоида холӣ набошад » хусрави Аннани асб боз дошт ва гуфт : « эй шайх , биё , то чаҳ дорӣ ? » гуфт : « эй малик , имрӯзи тамошои шикорат чигуна буд ? » гуфт : « ҳар чаҳ ба муродтар ва некӯтар » гуфт : « хазонау асбоби подшоҳии ?ут барқарор ҳаст ? » гуфт : « балӣ » гуфт : « аз ҳеҷ ҷониби хабарӣ номувофиқ шунидае ? » гуфт : « нишнидам . » гуфт : « азин хайлу хадам ки дар рикоб хизмат тавонад , ҳеҷ якро аз ҳаводиси осебии расида ? » гуфт : « нарасед . » гуфт : « пас маро бидон азлолу астҳонт чаро давр фармудӣ кардан ? » гуфт : « зеро ки дидори амсоли ту бар мардум шавам гирифтаанд . » гуфт : « бад-ӣни ҳисоб , дидори хусрав бар ман шавам бӯда бошад , на дидори ман бар хусрав . » хусрав аз онҷо ки камоли донишу инсоф ӯ буд , таслим кард ва узрҳо хост . Ин фасона аз баҳр он гуфтам то дидори ман бар ҳарки ояд , муборак ояду бмёмни он тФأли намоянд . Пас шутурро зимоми ихтиёр раҳо карданд то ба мурод хеш мечаред ва мечамед ва дар он риёзи роҳат бе риёзати ҳеҷ бори кулуфт май буд ва ба улфати шер пайванд мегирифту савганди азим ба неъмат ӯ мехӯрд то қадами сидқ ӯ дар талаби мрозии шер маълум шуду масоъии мшкўру мақомоти мбрўр аз неки бандагӣу поки равишӣ ӯ дар роҳи хизмат муҳаққиқ омад ва ба ҳасани илтифоти малики млҳўз ва ба анвоъи каромоти маҳзузи гашт то ба ҳаддӣ ки хирсро бар мақоми тақаддум ӯ рашки биФзўд , аммо изҳор кардан салоҳ надонист ва дар он фоида Эй нашнохт . Зоҳиран дасти бародарӣ бо ӯ дод ва бо ӯ суҳбату омехтагӣ ба такаллуф ва омад шудӣ ба тамаллуқ мекарду мдоҷотӣ дар парда мадорот менамӯд ва чун ӯро чунон фарбеҳу огндаҳи болу тамом гӯшт медид ки аз нишот дар пӯст намегунҷид , хирсро дандони тамаъ тез мешуду зер забон мегуфт : « ахзати албъири аслҳтҳо , тадбир шикастан ин шутур чист ?у тариқӣ ки мФзӣ бошад ба ҳалок ӯ кадом тавонад буд ? ҷузи онки шерро бирав оғолму сабабии шголм ки бар дасти шер кушта шавад , баъд аз қатл ӯ хӯну гӯшт ӯ хӯрдани тақаррубӣ бузург бошад ба хизмати шер . »

اتّفاقاً همان جایگاه رسید که آن مرد را یافته بود. مرد از دور آواز برآورد که « مرا سؤالی‌ست در پردهٔ نصیحت. اگر یک ساعت خسرو عنانِ عظمت کشیده دارد و از ذروهٔ کبریا قدمی فروتر نهد و سمعِ قبول بدان دهد، از فایدهٔ خالی نباشد» خسرو عنانِ اسب باز داشت و گفت:« ای شیخ، بیا، تا چه داری؟» گفت: «ای ملک، امروز تماشایِ شکارت چگونه بود؟» گفت: «هر چه به مرادتر و نیکوتر» گفت: «خزانه و اسباب پادشاهی‌ات برقرار هست؟» گفت: «بلی» گفت: «از هیچ جانب خبری ناموافق شنیده‌ای؟» گفت: «نشنیدم.» گفت: «ازین خیل و خدم که در رکابِ خدمت تواند، هیچ‌یک را از حوادث آسیبی رسیده؟» گفت: «نرسید.» گفت: «پس مرا بدان اذلال و استهانت چرا دور فرمودی کردن؟» گفت: «زیرا که دیدارِ امثال تو بر مردم شوم گرفته‌اند.» گفت: «بدین حساب، دیدارِ خسرو بر من شوم بوده باشد، نه دیدار من بر خسرو.» خسرو از آنجا که کمالِ دانش و انصافِ او بود، تسلیم کرد و عذرها خواست. این فسانه از بهرِ آن گفتم تا دیدارِ من بر هرکه آید، مبارک آید و بمیامنِ آن تفأّل نمایند. پس شتر را زمامِ اختیار رها کردند تا به مرادِ خویش می‌چرید و می‌چمید و در آن ریاضِ راحت بی‌ریاضتِ هیچ بار کلفت می‌بود و به الفتِ شیر پیوند می‌گرفت و سوگندِ عظیم به نعمتِ او می‌خورد تا قدمِ صدق او در طلبِ مراضیِ شیر معلوم شد و مساعیِ مشکور و مقاماتِ مبرور از نیک بندگی و پاک‌روشی او در راهِ خدمت محقّق آمد و به حسنِ التفات ملک ملحوظ و به انواع کرامات محظوظ گشت تا به حدّی که خرس را بر مقامِ تقدّم او رشک بیفزود، امّا اظهار کردن صلاح ندانست و در آن فایده‌ای نشناخت. ظاهراً دست برادری با او داد و با او صحبت و آمیختگی به تکلّف و آمد شدی به تملّق می‌کرد و مداجاتی در پردهٔ مدارات می‌نمود و چون او را چنان فربه و آگنده‌بال و تمام گوشت می‌دید که از نشاط در پوست نمی‌گنجید، خرس را دندان طمع تیز می‌شد و زیر زبان می‌گفت: «اَخَذَتِ البَعِیرُ اَسلِحَتَهَا ، تدبیر شکستنِ این شتر چیست؟ و طریقی که مفضی باشد به هلاکِ او کدام تواند بود؟ جز آنک شیر را برو آغالم و سببی شگالم که بر دست شیر کشته شود، بعد از قتلِ او خون و گوشتِ او خوردن تقرّبی بزرگ باشد به خدمت شیر.»