Озодчҳраҳ гуфт : ҳақро , ъзи исмау тълӣ , ду кор фармойаст бар иморати ду сарой гумошта яке ақлу дигари шаръ ; агар хоҳӣ ки ҳар ду сарой маъмур бошад , зердасту мтўоъи эшон бояд бӯдан . Ақл ки ин коргоҳ бҳкм ӯст , ҳама дар тартиби маоши ин ҷаҳонӣ кӯшаду ранҷи бурдан дар кор асбоб фармоед , чунонк он мард боғбон гуфт бо хусрав . Шоҳ гуфт : чун буд он достон ?

آزادچهره گفت : حقّ را، عَزَّ اسمُهُ وَ تَعَلَی ، دو کار فرمایست بر عمارتِ دو سرای گماشته یکی عقل و دیگر شرع؛ اگر خواهی که هر دو سرای معمور باشد، زیردست و مطواعِ ایشان باید بودن. عقل که این کارگاه بحکمِ اوست ، همه در ترتیبِ معاش این جهانی کوشد و رنج بردن در کارِ اسباب فرماید ، چنانک آن مردِ باغبان گفت با خسرو. شاه گفت : چون بود آن داستان ؟